Ve kırıldı kalem son kez.
Ayrılık rüzgarları eserken havada,
Bir kuşun kanat çırpışları duyuldu.
Matem çöktü geceye ve doğmadı ay,
Mevsimler hep kış kaldı,
Saatler geçmedi,
Ve gece hiç bitmek bilmedi.
"Keşke" diye bir çığlık yankılandı ardından.
Ve sessizlik..
Ayrılık ; Ölü bir kuşun cansız bedeni gibiydi artık..
0 yorum:
Yorum Gönder