Öğreniş

 Sevgili Kızım,


Her gün biraz daha büyüyorsun. Ve bu bana çok hızlı geliyor.

Bugün tam 10 ay 18 günlük oldun.

Seninle ayna karşısında çekilmiş bir fotoğrafımıza bakıyorum.

Bir gün yuvadan uçup gideceksin ve ben şimdiden o günlerin acısını içimde taşıyorum.

Senin varlığından sonra korkularım değişti, heyecanlarım ve sevinçlerimde.

Bugün tam 18 saniye ayakta durdun, dünyada daha mutlu bir an hissetmedim.

Başarılarından gurur duyup aynı zamanda korkuyor olmak beni büyülüyor.

Sanırım baba olmayı öğreniyorum..


Yakın zamanda hayatımız tekrar değişiyor.

Senden ayrılmama sadece 55 gün kaldı. 

Bu şehirden ayrılmak artık geçmişi bırakıp gitmek değil sadece,

Senden ayrı koca bir buçuk ay demek.


Her gün büyüyorsun,

Ve ben gelecek günlerimizin heyecanını sürekli içimde hissediyorum.

Korkum bu yüzden..


Korkum senin hayatındaki bir buçuk ayı kaçıracak olmak.

Gece uyandığında yanında olamayacak olmak.

İstediğin olmayıp ağladığında odada aradığın o çift göz olamayacak olmak.

Ve daha niceleri..


Güzel kızım,

Bana kattığın duygular zorlu şartlarda açan kar çiçekleri gibi.

İçimde büyüyen koca bir okyanus var.

Ve ben,

Sayende baba olmayı öğreniyorum..

Hasret, Özlem ve Huzursuzluğun Başkenti

 Canım Kızım,


Soğuk bir Londra gecesinden karalıyorum bu dizeleri.

Elimde Livaneli'nin Bekle Beni kitabı,

Okuduğum her satırda kendimi bulduğum ve geçmişteki benliğime tekrar tekrar özlem duymamı sağlayan bir yapıt.

Sanki içimdeki isyanı ve haklı serzenişi tekrar yaşıyorum her satırda,

Çığlık atan ama sesi uzun zamandır duyulmayan benliğimi hissediyorum tekrar tekrar.


Kızım..

Sana güzel bir gelecek sağlamak için seni sevenlerden çok uzağa götürüyoruz, sadece annen ve benim olduğum bir geleceğe seni sürüklüyoruz gibi hissediyorum.

Bir yandan sana şiirler, mektuplar yazmak geçiyor içimden; bir gün bu satırları okuduğunda seni ne kadar sevdiğimi ve yazma aşkımı tekrar yaşama döndürdüğünü gör isteyerek.


Kızım..

Bir Cemal Süreya dizesi geliyor aklıma, kokun burnumda tütüyor.


“Senin bir havan var beni asıl saran o

Onunla daha bir değere biniyor soluk almak

Sabahları acıktığı için haklı

Gününü kazanıp kurtardı diye güzel

Birçok çiçek adları gibi güzel

En tanınmış kırmızılarla açan

Bütün kara parçalarında

-Londra- dahil”


Sevgiler, 
Seni hasretle özleyen baban..

37+3

Haftalar.. 

Geçmek bilmeyen haftalar!


Son dönemeçten hepinize sevgiler sayın okuyucu,

İçimde tarif edemeyeceğim bir duygu ile sizleri selamlıyorum.


Satırlar aklımda sıralansa da yazıya dökmek çok zor geliyor,

Ne çok hayal, ne çok düşünce, ne çok eylem...

Canım Kızıma

 

Sevgili Takipçi,

Uzun, çok uzun bir aradan sonra bilgisayarın başında bu bloktan kendimi aktarıyorum..

2011 yazında başladığım bu serüven artık bambaşka hikayelere yerini bıraktı. Kızım oluyor..

Canım Lora..

Canım kızım..

Bu satırları yazarken ağlıyorum, utanmıyorum. Belki sana bu sözleri göz göze aktaramayacağım, ama bir gün bu satırları okursan sen henüz dünyaya adım atmamışken bile baban seni çok sevdi.

Öyle sevdi ki yıllardır kaybettiği benliğini bu satırlarda yeniden kazanıyor.

Senin sayende canım kızım, senin sayende..

Evgeny Grinko - Field

Uzun Metraj

Ve sevdim dedi adam,

Bir kıvılcımla başladı hikaye,
Onca telaş arasından çıkageldi aşk.
Lacivert bir gömlek ve dört duvar.

Ve sevdi kadın,

Bakarak sevdim dedi ırak,
Göz ucuyla.
Kirpiklerinin arasından süzülen,
bakışlarla kondu sevda kuşu.
Ve başladı hikaye,

Adına şiirler yazıldı.

Timeline..

Merhaba,

Karanlık bir gecede yine satır başlarıyla başbaşayız.
Siz , ben , gece ve tepemde saniyelerini kafama sokarcasına vuran saat.
Aylar önce başlayan serüvenlerin tıkırdamaya başlayan sehba misali sonlanışında,
Daktilo sesleriyle yankılanan duvarların üstüme geldiği şu gecede ki en bariz soru;

Yetemiyormuyuz sevdaya?


Yetiyoruz vesselam. Da yetemiyoruz insan oğluna. İçimizi çürüten sonsuz insan olma güdüsüyle dolduruyoruz dört yanımızı. Öyle yavaş yavaş da değil üstelik , dört nala gidiyoruz insanlığa.
Harcamakla geçen ömrümüzün en büyük kaybı durup düşünemeyişimiz duraklarda.

Durup düşünüyoruz.

İçimizde var ettiğimiz sonsuz tüketme güdüsünü bastıramadan yitiriyoruz anıları.
Sonuç hep aynı teranede bitiyor. Tükeniyoruz.

Velhasıl kelam sayın okuyucu,
Onca zaman sonra yazıya dökesim varken yorgunluklarımı, kalben yitiğim.
Tükeniyorum, tüketiyorum..

Sevgiyle.
Kollarında bitmeli aşk, bir kadının kollarında,
Ne zifiri karanlıkta geceleri,
Ne de boş bakan gözlerde,
Bir sigara dalı kadar uzak olmayan gecelerde,
Kollarında bitmeli aşk,
Bir kadının kollarında..

Harp Kaldırımında Aşk..

sen şimdi yanımda yepyeni bir türkü gibisin
hiç görmediğim yıldızlar gözlerine doğmuş
bir büyüklük duygusu dağlar gibi yüreğinde
ah biz mutluluğu böyle aranıp duracak mıyız
yağmur hep böyle yağacak mı hatıralara
eksik olan bir şey var sana bana dair
belki bir rüzgar belki rüzgardan da hafif
ama kalbimiz yine uzak bir deniz gibi boş
heybetli gurupların belirdiği saatlerde
sen şimdi yanımda yepyeni bir türkü gibisin
acaba nasıl öğrenmişim nasıl farkında olmadan
her şey nasıl olup geçmiş nasıl barut yağmış
nasıl güneş vurmuş zehirlenmiş şehrin üstüne
şimdi hangi kıyılarda gemiler demir alıyor
güney rüzgarlarına açıp yelkenlerini
belki bir italyan kızı tüfeğine dayanmış
senin gibi barışı tasarlıyor dağlarda
mahzun esirler harp şarkıları kadar mahzun
gizlice talim ediyor hürriyet adımlarını
sen şimdi yanımda yepyeni bir türkü gibisin
ah şu harp bitse rüzgar gibi bir nefes alabilsek
kimseler kimseler çıkmasa yolumuzun üstüne
yağmur yağsın varsın ıslansın saçlarımız
yalnız duyulmaz olsun göğsümüzdeki darlık
dilimizdeki kilit kolumuzdaki zincir
ömrümüz meçhullerden meçhullere akıyor
saatler bizim değil kitaplar bizim değil
bizim değil yaşamak bizim değil hiçbir şey
kendi dünyamızda yabancılar gibiyiz
ya çok erken ya çok geç doğmadık mı sevgilim
buna rağmen mutluluğa inanıyoruz.

Attila İlhan

HANİ KURŞUN SIKSAN GEÇMEZ GECEDEN

   Yiğit harmanları, yığınaklar,
   Kurulmuş çetin dağlarında vatanların.
   Dize getirilmiş haydutlar,
   Hayınlar, amana gelmiş,
   Yetim hakkı sorulmuş,
   Hesap görülmüş.
   Demdir bu...
  
   Demdir,
   Derya dibinde yangınlar,
   Kan kesmiş ovalar üstünde Mayıs...
   Uçmuş, bir kuştüyü hafifliğinde,
   Çelik kadavrası korugan'ların.
   Ölünmüş, canım,ölünmüş
   Murad alınmış...

   Gelgelelim,
   Beter, bize kısmetmiş.
   Ölüm, böyle altı okka koymaz adama,
   Susmak ve beklemek, müthiş
   Genciz, namlu gibi,
   Ve çatal yürek,
   Barışa, bayrama hasret
   Uykulara, derin, kaygısız, rahat,
   Otuziki dişimizle gülmeğe,
   Doyasıya sevişmeğe,yemeğe...
   Kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,
   Asıl, bizim aramızda güzeldir hasret
   Ve asıl biz biliriz kederi.
  
   İçim, bir suskunsa tekin mi ola?
   O Malta bıçağı,kınsız,uyanık,
   Ve genç bir mısradır
   Filinta endam...
   Neden, neden alnındaki yıkkınlık,
   Bakışlarındaki öldüren buğu?
   Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...
   Nasıl da almış aklımı,
   Sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan,
   Dost, düşman söz eder kendi kavlince,
   Kınanmak, yiğit başına.
   Bu, ne ayıp, ne de yasak,
   Öylece bir gerçek, kendi halinde,
   Belki, yaşamama sebep...

   Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
   Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
   Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...        
   Ve zehir - zıkkım cıgaram.
   Gene bir cehennem var yastığımda,
   Gel artık...
          
   Ahmed ARİF


öyle çok ki ölüler,
ve öyle çok ki al güneşle yarılmış hendekler,
ve öyle çok ki gemilere vuran miğferler,
ve öyle çok ki öpüşlerle kilitli eller,
ve öyle çok ki unutmak istediklerim.
- Unutmak Yok, Pablo Neruda
Ve bitti kaldırım taşları
Yollar karanlığa çıktı
Tenhalar varla yok arası
Tanrı unuttu çoktan
Gelmedi ilkbahar
Gitmek bilmedi kış
..
Kadın gitti.
Erkek şair oldu.

...

Artık ben de sıkıldım güçlü görünmekten, 

İçim düğüm düğümken başka düğümleri çözmekten... 
Herkese yetişmekten ama hep kendime geç kalmaktan... 
Eskiden olsa bir şekilde yakasından tutardım hayatın, 
Ama şimdi tutunduğum her hayat elimde kalıyor... 
Ya benim gücüm tükenmiş, ya da hayatın karşıma çıkardığı yürekler çok acımasız... 
Haketmeyenler en konforlu kalplerde sefalarını sürerken, 
Nedense ben hep iyi halden tahliye ediliyorum yüreklerden... 

Nazım Hikmet Ran 

BİR GÜN SABAH SABAH

Bir gün sabah vakti kapıyı çalsam,
Uykudan uyandırsam seni:
Ki, sisler daha kalkmamıştır Haliç ten.
Vapur düdükleri ötmektedir.
Etraf alacakaranlık,
Köprü açıktır henüz.
Bir gün sabah sabah kapıyı çalsam...

Yolculuğum uzun sürmüş oldukça
Gece demir köprülerden geçmiştir tren.
Dağ başında beş-on haneli köyler,
Telgraf direkleri yollar boyunca
Koşuşup durmuş bizle beraber.

Şarkılar  söylemişim pencereden.
Uyanıp uyanıp yine dalmışım.
Biletim üçüncü mevki,
Fakirlik hali.
Lüle taşından gerdanlığa gücüm yetmemiş,
Sana Sapancadan bir sepet elma almışım.

Ver elini haydarpaşa demişiz,
Vapur rıhtımdadır pırıl pırıl,
Hava hafifden soğuk,
Deniz katran ve balık kokulu.
Köprüden kayıkla geçmişim karşıya,
Bir nefeste çıkmışım bizim yokuşu...

Bir gün sabah sabah kapıyı vursam,
-Kim o dersin uykulu sesinle içerden.
Saçların dağınıkdır, mahmursundur.
Kimbilir ne güzel görünürsün sevgilim,
Bir sabah vakti kapıyı çalsam,
Uykudan uyandırsam seni,
Ki, daha sisler kalkmamıştır Haliç ten.
Fabrika düdükleri ötmektedir.

Turgut UYAR



İstanbul

Evin içinde bir oda, odada İstanbul
Odanın içinde bir ayna, aynada İstanbul 
Adam sigarasını yaktı, bir İstanbul dumanı
Kadın çantasını açtı, çantada İstanbul
Çocuk bir olta atmıştı denize, gördüm
Çekmeğe başladı, oltada İstanbul
Bu ne biçim su, bu nasıl şehir
Şişede İstanbul, masada İstanbul
Yürüsek yürüyor, dursak duruyor, şaşırdık
Bir yanda o, bir yanda ben, ortada İstanbul
İnsan bir kere sevmeye görsün, anladım
Nereye gidersen git, orada İstanbul.

Ümit Yaşar Oğuzcan

Ve sevdim dedi kadın..

Ve sevdim dedi kadın ;

Ve sen , dedi erkek ;

Sen ki yaratılışın kendisi,
Ademden sonraki ilk insan,
Sen cennetten kovulmaya değensin.

Sen ki yasak olan her şeyin azmettiricisi,
Uğruna yeni bir dünya yaratılacak kadın,
Karşında tanrı olmak gerek,
Aşka anlam katabilmek için.

Göğe Bakma Durağı..



"Geceler"
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
Şu aranıp duran korkak ellerimi tut
Bu evleri atla bu evleri de bunları da
Göğe bakalım
Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
İnecek var deriz otobüs durur ineriz
Bu karanlık böyle iyi afferin Tanrıya
Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
Beni bırak göğe bakalım
Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
Seni aldım bu sunturlu yere getirdim
Sayısız penceren vardı bir bir kapattım
Bana dönesin diye bir bir kapattım
Şimdi otobüs gelir biner gideriz
Dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
Bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin
Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
Durma kendini hatırlat
Durma göğe bakalım

Turgut Uyar

Üç Kez Seni Seviyorum Diye Uyandım..

Üç kez seni seviyorum diye uyandım
Tuttum sonra çiçeklerin suyunu değiştirdim
Bir bulut başını almış gidiyordu görüyordum.
Sabahın bir yerinden düşmüş gibiydi yüzün.
Sokağı balkonları yarım kalmış bir şiiri teptim
Sıkıldım yemekler yaptım kendime otlar kuruttum
-Taflanım! diyordu bir ses duyuyordum.
Cumhuriyetin ilk günleri gibiydi yüzün.
Kalktım sonra bir aşağı bir yukarı dolaştım
Şiirler okudum şiirlerdeki yaşa geldim
Karanfil sakız kokan soluğunu üstümde duydum.
Eskitiyorum eskitiyorum kalıyor ne kadar güzel olduğun.

İlhan Berk

Bilmeli..

"Bilmeli.."

Yersiz üzülmelerden kurtulup
Her günü sevinçle yaşamak gerektiğini

İnsanlar için büyük fedakarlıklardan vazgeçmeyi

Gidenin arkasından üzülmemek gerektiğini

Kaybettiklerimize değil kazandıklarımıza sevinmeyi

Ve en önemlisi

Günü geldiğinde gitmeyi..


Sisler Bulvarı..

Elinin arkasında güneş duruyordu 
Aylardan kasımdı üşüyorduk 
Ağacın biri bulvarda ölüyordu 
Şehrin camları kaygısız gülüyordu
Her köşe başında öpüşüyorduk

Sisler bulvarı'na akşam çökmüştü
Omuzlarımıza çoktan çökmüştü
Kesik birer kol gibi yalnızdık
Dağlarda ateşler yanmıyordu
Deniz fenerleri sönmüştü
Birbirimizin gözlerini arıyorduk

Sisler bulvarı'nda seni kaybettim
Sokak lambaları öksürüyordu
Yukarda bulutlar yürüyordu

Terkedilmiş bir çocuk gibiydim
Dokunsanız ağlayacaktım
Yenikapı'da bir tren vardı

Sisler bulvarı'nda öleceğim
Sol kasığımdan vuracaklar
Bulvar durağında düşeceğim
Gözlüklerim kırılacaklar
Sen rüyasını göreceksin
Çığlık çığlığa uyanacaksın
Sabah kapını çalacaklar
Elinden tutup getirecekler
Beni görünce taş kesileceksin
Ağlamayacaksın! Ağlamayacaksın!

Sisler bulvarı'ndan geçtim sırılsıklamdı
Islak kaldırımlar parlıyordu
Durup dururken gözlerim dalıyordu
Bir bardak şarapta kayboluyordum
Gece bekçilerine saati soruyordum
Evime gitmekten korkuyordum
Sisler boğazıma sarılmışlardı

Bir gemi beni afrika'ya götürecek
İsmi bilmiyorum ne olacak
Kazablanka'da bir gün kalacağım
Sisler bulvarı'nı hatırlayacağım
Kırmızı melek şarkısından bir satır
Lodos'tan bir satır yağmur'dan iki
Senin kirpiklerinden bir satır hatırlayacağım
Seni hatırlatanın çenesini kıracağım
Limanda vapurlar uğuldayacak

Sisler bulvarı bir gece haykırmıştı
Ağaçları yatıyordu yoksuldu
Bütün yaprakları sararmıştı
Bütün bir sonbahar ağlamıştı
Ağlayan sanki istanbul'du
Öl desen belki ölecektim
İçimde biber gibi bir kahır
Bütün şiirlerimi yakacaktım
Yalnızlık bana dokunuyordu

Eğer sisler bulvarı olmasa
Eğer bu şehirde bu bulvar olmasa
Sabah ezanında yağmur yağmasa
Şüphesiz bir delilik yapardım
Hiç kimse beni anlayamazdı
On beş sene hüküm giyerdim

Dördüncü yılında kaçardım
Belki kaçarken vururlardı

Sisler bulvarı'ndan geçmediğin gün
Sisler bulvarı öksüz ben öksüzüm
Yağmurun altında yalnızım
Ağzım elim yüzüm ıslanıyor
Tren düdükleri iç içe giriyorlar
Aklımı fikrimi çeliyorlar
Aksaray'da ışıklar yanıyor
Sisler bulvarı ayaklanıyor
Artık kalbimi susturamıyorum 

Attila İLHAN

Tentation..

Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç..
Sana deyeceklerim söylemekle bitmez
Yıllardır yaşamamdan çaldığım zamanlar
Adına düğümlendi.

Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç..
Başka şehirleri özleyelim orada seninle.
Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar
İkimize yetmez.
 
Özdemir Asaf